Oni, uważający się dotąd za animatorów postępu i rozwoju, okazują się wyrobnikami
cynicznych łotrów, którzy imają się wszelkich, najpodlejszych sposobów tylko
i wyłącznie w celu zdobywania i utrzymywania władzy. Jak gdyby sprawowanie
władzy było celem samym w sobie, a nie środkiem do ulepszania homo sapiens, jego
sposobu myślenia, pracy, rozwoju. Jasnym również było, że nie ma granic dla owej
żądzy zdobywania, podboju.
***
Założyli, że uda się – wierząc w uczciwość i dyskrecję uczestników tego „Spisku IQ”
– zgromadzić i przechować w bezpiecznym miejscu sumę współczesnej wiedzy.
Tej z najwyższej półki. Chcieli ową – jak ją nazwali – „Puszkę Pandory” uzupełniać
o kolejne odkrycia i wyniki badań. Musiały też paść pytania: kto i w jakich
okolicznościach miałby zdecydować kto będzie beneficjentem wiedzy mającej
służyć ogółowi gatunku ludzkiego? Czy to nie fantasmagorie? Naiwność żyjących
na Szklanej Górze, oderwanych od rzeczywistości megalomanów?
Genialnych, ale jednak frajerów?

M a r e k B l a u t
– rocznik 1951, Ślązak z lwowskimi genami. Absolwent Wydziału
Prawa UŚ (1976 r.) Pracował m.in. na kopalni, w TVP, w cukierni,
bibliotece, telewizji kablowej, w muzeum. Realizował reportaże
tv, filmy dokumentalne i edukacyjne. Współpracował z prasą:
„Politechnik”, „Czas”, „Dziennik Zachodni”. Debiutował powieścią
Dolina – 4 wydaną przez Bibliotekę Śląską (Wyd. I – 1999, Wyd. II
– 2004). Książka – jako słuchowisko – ukazała się dwukrotnie na antenie Polskiego
Radia Katowice. Wydał trzy zbiory felietonów, publikowanych na łamach „Dziennika
Zachodniego”: Jezd dobże (2005), Zapiski (2013), Ludzie, ludzie... (2017). Drugą powieść
System (alias J.M.Zły) wydał jako tzw. samizdat (2019). Wydawnictwo Naukowe „Śląsk”
wydało jego powieść Depozyt (2022).

(fragment książki)

W tej książce możemy się przyjrzeć z bliska całej plejadzie złoczyńców – od morderców, przez złodziei, oszustów matrymonialnych, po mających krew na rękach pedofili, dezerterów-zabójców, fałszerzy i uzurpatorów. Pochylamy się nad pracą sądów w trybie doraźnym i zwykłym, podziwiamy kunszt adwokatów (którym udaje się uzyskać prezydencką łaskę nawet dla mordercy), dziwi nas bezradność sędziów (nieumiejących sobie poradzić z bezczelnymi podsądnymi), sekundujemy działaniom biegłych sądowych, obserwujemy przy pracy najsłynniejszego kata II Rzeczpospolitej, Stefana Maciejewskiego. Zaskakują nas (a może i oburzają) wyroki sądów, czasem aż nadto łagodne, innym razem zaś przesadnie surowe. Podziw budzą policyjne pościgi, obławy i brawurowo - co przecież nie było w tamtych czasach normą - prowadzone śledztwa, którymi kieruje najczęściej nadkomisarz Marian Chomrański - śledczy, którego przestępcy mają prawo bać się jak ognia.

Maroko, czyli rzecz o dorastaniu na Górnym Śląsku a także o pływaniu jachtem między blokami, kuciu żelaza póki gorące, realizacji teleturnieju, w którym ważną rolę odgrywają naleśniki i wyzwalaniu się z zależności międzyludzkich. Wiem – mieszanka surrealistyczna. Ale życie właśnie takie jest.

Apologia – pochwała i obrona
Historyk literatury – poszukiwacz śladów każdej istoty w niepoliczalnej galaktyce pokoleń; kustosz szlachetnej przeszłości; strażnik pamięci na zawsze wplątany w perpetuum mobile człowieczego trwania; łowiciel niezwykłości literackich; rekonstruktor dopowiadający; odkrywca śladów i przewodnik po szybko a nieuchronnie zapominanych ludziach; o ich dokonaniach twórczych, artystycznych, pisarskich w czasach zmierzchu kultury książki.

"Ślad komety. O ulotności sztuki pisania" to zbiór felietonów i artykułów prof. Malickiego publikowanych m.in. w Miesięczniku Społeczno - Kulturalnym „Śląsk”.

Jan Malicki - prof. zw. dr hab. Niegdyś profesor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i Uniwersytetu w Ostrawie.
Przez 27 lat dyrektor Biblioteki Śląskiej w Katowicach.
Autor wielu książek naukowych i serii wydawniczych, obecnie stały felietonista Miesięcznika Społeczno - Kulturalnego „Śląsk”.
Historyk literatury – poszukiwacz śladów każdej istoty w niepoliczalnej galaktyce pokoleń; kustosz szlachetnej przeszłości; strażnik pamięci na zawsze wplątany w perpetuum mobile człowieczego trwania; łowiciel niezwykłości literackich; rekonstruktor dopowiadający; odkrywca śladów i przewodnik po szybko a nieuchronnie zapominanych ludziach; o ich dokonaniach twórczych, artystycznych, pisarskich w czasach zmierzchu kultury książki.

Szlagier dla Hitlera to opowieść o Górnym Śląsku, kraju szczególnym, na którym historia wypaliła bolesne piętno i przeorała bruzdami głębokich podziałów. Od tragizmu i bohaterstwa do kolaboracji. Od samorodnych talentów do pospolitości. Od znojnej pracy do ulotności muzycznych kompozycji.
To historia pasji, talentu i sprzedanej duszy.

Dwóch muzyków urodzonych tego samego roku w tym samym mieście na Górnym Śląsku. Melodie jednego z nich nucili w okopach żołnierze po dwóch stronach frontów drugiej wojny światowej, ich autor zdobył uznanie, sławę i miłość w najczarniejszych czasach niemieckiej historii. Po latach jego muzykę słychać w głośnych filmach Wolfganga Petersena, Jean-Jacques’a Annaud i Quentina Tarantino.

Drugiemu muzykowi nie było dane zaznać gorzkiego smaku sławy. Zostawił po sobie tylko pożółkłe fotografie, z nabazgranymi na jednej z nich nutami. Był za to dziadkiem autora.

Zbiór felietonów publikowanych przez profesora Krzysztofa Łęckiego w "Głosie. Gazecie Polaków w Republice Czeskiej""

Pierwszy felieton profesora Łęckiego ukazał się na łamach „Głosu” we wtorek 27 marca 2018 roku. Zaanonsowałem go słowami: „Dziś na naszych łamach debiutuje dr hab. Krzysztof Łęcki z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, jeden z najbardziej cenionych polskich socjologów. Zaprosiłem go do współpracy, bo wiem, że prawdziwy świat, prawdziwe życie zaczyna się gdzieś indziej, a pan Krzysztof, który jest bardzo wnikliwym obserwatorem rzeczywistości, pomoże nam znaleźć drogę do lepszego jutra”. I tak właśnie jest od siedmiu lat.

Tomasz Wolff, redaktor naczelny „Głosu”

Felietonista, z którym jego czytelnicy zgadzaliby się zawsze, zdaje mi się dość podejrzaną figurą, kimś w rodzaju Poloniusza, który za wszelką cenę chce się wkraść w łaski swojego „elektoratu”. Znacznie bliższa intelektualnie i emocjonalnie jest mi figura felietonisty, który potrafi zachęcić czytelników do rewizji swoich przemyśleń, argumentów i stanowisk; który pisze bez gniewu i uprzedzenia, ale gardzi gładkimi (a są inne?) frazesami. Felietonista bowiem, wsłuchując się w głos ludu, powinien umieć mówić swoim własnym głosem.

Wstępniak